Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με σταματά κάθε φορά από το να αναρτήσω κάτι σχετικό με την επικαιρότητα...σαν πρώτη αιτία πάντα προβάλλει η βαρεμάρα,μα σε ένα δεύτερο επίπεδο....;Άλλωστε τον τελευταίο καιρό και από τότε που έχω να γράψω κάτι(σχεδόν από τις εκλογές) έχουν συμβεί πράγματα και θάματα που λέει και ο λαός μας που άξιζαν αν μη τι άλλο 2 αράδες σχολιασμού...
Σε ενα δεύτερο επιπεδο λοιπόν η αιτία ανάγεται σε έναν περίεργο...φόβο.Φόβο όχι για το αν θα καταφέρω εναν πετυχημένο σχολιασμό ή ένα σχόλιο αρεστό στους αναγνώστες...αυτά ετα έχω ξεπεράσει από καιρό.Φόβος όχι μήπως ό,τι πω και ό,τι γράψω ποινικοποιηθεί, κυνηγηθεί απο φορείς της εξουσίας(φαινόμενο που δυστυχώς κυκλοφορεί και μεγαλώνει στις μέρες μας...πρβλ προτάσεις για φίμωση των μπλογκς ή υποχρεωρτικής ταυτοποίησής τους κ.λ.π.).Φόβο όχι μήπως μετανιώσω για αυτά που θα γράψω αλλάζοντας σε λίγο καιρό γνώμη και άποψη-άλλωστε πέτρα που κυλάει χόρτα δεν μαζεύει.
Είναι ένας φόβος για την ίδια την επικαιρότητα,την ίδια την καθημερινότητα που τις τελευταίες μέρες ζούμε.Αυτή τη γκριζάδα που προκύπτει από τον συνδυασμό της μαυρίλας που μας πασάρουν απο κάθε μεριά τα Μ.Μ.Ε. και της ασπ΄ριλας ενός κόσμου που αντιδρά με κινήματα λογικής ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ....
Μια καθημερινότητα που διαμορφώνεεται έτσι ώστε να απαιτεί απο όλους μας,μη του γραφοντος εξαιρετέου, την αδιαφορία για το τι σμυβαίνει έξω από τον μικρόκοσμό μας,την παραίτηση από κάθε διεκδίκηση μην τυχόν χαθούν και τα λίγα που έχουμε, τον ωχαδερφισμό για τους άλλους αρκεί εμείς να περνάμε καλά....
Κρίση-αναδιάρθρωση-επιμήκυνση-χρέος-δάνειο-Τρόικα....λέξεις που αναμασιούνται από τρομολάγνους δημοσιογραφίσκους και μοιάζουν να απειλούν την καθημερινότητα μας,ενώ οι περισσότεροι αποφέυγουν να τις χρησιμοποιήσουν στις καθημερινές τους συζητήσεις είτε γιατί δεν θέλουν από φόβο μην προκαλέσουν την τύχη τους είτε γιατί προτιμούν πιο ανάλαφρα θέματα αθλητισμού και life-style.(άλλωστε κάτι τέτοιο φαίνεται και από την κυκλοφορία των εφημεριδων και από το ποιες εφημερίδες κρατουν τελικά αναλλοίωτο τον αριθμό των αναγνωστών τους).
Το μόνο που ακούς στις δίαφορες συζητήσεις είναι υβρείς προς τους πολιτικούς και την πολιτική(ευτυχώς και επιτέλους) και ειδικά από τους νέους τάσεις παραίτησης και αδιαφορίας απο αυτήν(δυστυχώς) και από αυτούς(ευτυχώς)!!!
Μάλλον τελικά η σύγχρονη νόσος για την ψυχολογία και την ψυχιατρική(;)μετά από όλες τις άλλες φοβίες(αγοραφοβία,κλειστοφοβία,πεοφοβία κ.λ.π) να είναι η επικαιροφοβία, μια τάση του ανθρώπου να απέχει από την επικαιρότητα αδιφορώντας,θεωρώντας πως παύνοτας από την μεριά του να είναι μέρος του προβλήματος το πρόβλημα δεν τον αφορά...
Βέβαια αν ήταν έτσι...θα αδιαφορόυσα κι εγώ για τον πυρετό και θα....πέταγα το θερμόμετρο;;
Η λύση είναι το ακριβώς αντίθετο...η ενασχόληση με την επικαιρότητα,οι δράσεις για την ανατροπή των αρνητικών της συνεπειών.
Άλλωστε μόνο όταν γνωρίζεις καλά τον αντίπαλο παύει να σε απειλεί με τον φόβο του...άγνωστου και είναι καλύτερα να καίγεσαι με τη μια παρά να ξεθωριάζεις σιγά-σιγά...
Υ.Γ.το ανω κείμενο γράφτηκε με αφορμή (σαν δώρο γενεθλίων) την δημιουργία του μπλόγκ
http://grfear.blogspot.com στα πλαίσια της καθιέρωσης της 7/2 ως ΜΕΡΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011
Δευτέρα 28 Ιουλίου 2008
Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ...ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ
«Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νεο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις, μεγάλωσες!
"Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager / project manager / ΙΤ specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας", σκέφτεσαι.
Είσαι γύρω στα 30 (πάνω / κάτω μία πενταετία). Εχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες.
Όταν ήσουν 10 ετών ήθελες να γίνεις πιλότος / αστυνομικός / δάσκαλος. Στα 15 σου, γιατρός / δικηγόρος / αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager / project manager / ΙΤ specialist.
Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan.
Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτε μπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι' αυτό.
Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ' όσο θα ήθελες, βλέπεις "Fame Story" και πηγαίνεις σινεμά.
Στην ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικά ξεχασμένα τεύχη του "Κλικ" και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μάρκες και του Ουμπέρτο Εκο. Έχεις πληθώρα cd, τα οποία σπανίως ακούς.
Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το DVD) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος -αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα.
Ξυπνάς κάθε πρωί με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και πίνεις έναν καφέ. Ντύνεσαι. Βγάζεις από την πρίζα τον φορτιστή και βάζεις στην τσάντα σου το κινητό. Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και πηγαίνεις στη δουλειά (την οποία δυσκολεύθηκες να βρεις, αλλά τέτοια που είναι, εύχεσαι να μην την είχες βρει), πίνεις έναν καφέ, τσεκάρεις το e-mail σου, ανοίγεις το in.gr, διαβάζεις το Μετρόραμα και την Athens Voice, παίρνεις κάνα τηλέφωνο, κουτσομπολεύεις με τους συναδέλφους, χασμουριέσαι κι αρχίζεις να μελετάς νούμερα και να γράφεις αναφορές. Κατά τη διάρκεια της μέρας, πετάγεσαι να πληρώσεις το κινητό, τη ΔΕΗ, την Tellas, τη δόση για το αυτοκίνητο. Παίρνεις και μία τυρόπιτα. Όταν τη φας, αισθάνεσαι ενοχές για τις θερμίδες που απέκτησες, για τις κακές διατροφικές σου συνήθειες, για τα ευρώ που ξοδεύεις αλόγιστα σε σαχλαμάρες, για τα παιδάκια στο Τζιμπουτί που δεν έχουν να φάνε.
Σχολάς (γύρω στις 4, στις 5 ή ίσως και στις 7.30). Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και γυρίζεις πίσω πτώμα. Δεν έχεις καμία όρεξη να βγεις, αλλά για να μη σε πουν αντικοινωνικό κανονίζεις να βρεθείς με την παρέα σου στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα μπαράκι πολύ κατώτερο από το κουτούκι που βρίσκεται στη γωνία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι σου. Όταν φθάσεις στο μπαράκι κι αφού ταλαιπωρηθείς να βρεις θέση να παρκάρεις, στριμώχνεσαι σε ένα τραπεζάκι ασφυκτικά τοποθετημένο ανάμεσα σε άλλα και νιώθεις και χαρούμενος που βρήκες να κάτσεις. Εκνευρίζεσαι με την κάπνα, τη μουσική, το γέλιο της κυρίας στο διπλανό τραπέζι, την αγένεια της σερβιτόρας και βεβαίως τον αδικαιολόγητα υπέρογκο λογαριασμό, που σου δημιουργεί και πάλι τους γνωστούς συνειρμούς για τα πεταμένα ευρώ και τα παιδάκια στο Τζιμπουτί.
Είχες όνειρα. Ω ναι! Ήθελες να παντρευτείς, να κάνεις πολλά παιδάκια και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Τώρα καλόμαθες και ανατριχιάζεις στη σκέψη και μόνο. Κοιτάς και την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι, στην καλύτερη, με πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στον ακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο τα πτυχία που είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager / project manager / ΙΤ specialist. Συμβιβάζεσαι με την κακογουστιά, την αγένεια, την αναξιοκρατία, τη μαζικότητα. Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής και θα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το "Κλικ", το "Νίτρο", το "01", ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαι πανέξυπνος, πανέμορφος, επιτυχημένος, political correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει, φθάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό.
Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νεο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις. μεγάλωσες! "Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager / project manager / ΙΤ specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας", σκέφτεσαι.
"Πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς; Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου; Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή; Πότε θα βρω το χρόνο να διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω, να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα cd που έχω αντιγράψει και να δω όλα τα DVD που έχω συγκεντρώσει από τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;"
Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις. Όλοι έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίσθηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς, αγαπητέ μου, είστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Η ιστορία σάς κλήρωσε κι εσάς μια κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του lifestyle και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης, ανικανοποίητος καταναλωτής».
Το κείμενο, ο συντάκτης του οποίου δεν είναι γνωστός, κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες από e-mail σε e-mail και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ".
"Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager / project manager / ΙΤ specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας", σκέφτεσαι.
Είσαι γύρω στα 30 (πάνω / κάτω μία πενταετία). Εχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες.
Όταν ήσουν 10 ετών ήθελες να γίνεις πιλότος / αστυνομικός / δάσκαλος. Στα 15 σου, γιατρός / δικηγόρος / αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager / project manager / ΙΤ specialist.
Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan.
Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτε μπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι' αυτό.
Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ' όσο θα ήθελες, βλέπεις "Fame Story" και πηγαίνεις σινεμά.
Στην ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικά ξεχασμένα τεύχη του "Κλικ" και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μάρκες και του Ουμπέρτο Εκο. Έχεις πληθώρα cd, τα οποία σπανίως ακούς.
Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το DVD) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος -αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα.
Ξυπνάς κάθε πρωί με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και πίνεις έναν καφέ. Ντύνεσαι. Βγάζεις από την πρίζα τον φορτιστή και βάζεις στην τσάντα σου το κινητό. Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και πηγαίνεις στη δουλειά (την οποία δυσκολεύθηκες να βρεις, αλλά τέτοια που είναι, εύχεσαι να μην την είχες βρει), πίνεις έναν καφέ, τσεκάρεις το e-mail σου, ανοίγεις το in.gr, διαβάζεις το Μετρόραμα και την Athens Voice, παίρνεις κάνα τηλέφωνο, κουτσομπολεύεις με τους συναδέλφους, χασμουριέσαι κι αρχίζεις να μελετάς νούμερα και να γράφεις αναφορές. Κατά τη διάρκεια της μέρας, πετάγεσαι να πληρώσεις το κινητό, τη ΔΕΗ, την Tellas, τη δόση για το αυτοκίνητο. Παίρνεις και μία τυρόπιτα. Όταν τη φας, αισθάνεσαι ενοχές για τις θερμίδες που απέκτησες, για τις κακές διατροφικές σου συνήθειες, για τα ευρώ που ξοδεύεις αλόγιστα σε σαχλαμάρες, για τα παιδάκια στο Τζιμπουτί που δεν έχουν να φάνε.
Σχολάς (γύρω στις 4, στις 5 ή ίσως και στις 7.30). Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και γυρίζεις πίσω πτώμα. Δεν έχεις καμία όρεξη να βγεις, αλλά για να μη σε πουν αντικοινωνικό κανονίζεις να βρεθείς με την παρέα σου στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα μπαράκι πολύ κατώτερο από το κουτούκι που βρίσκεται στη γωνία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι σου. Όταν φθάσεις στο μπαράκι κι αφού ταλαιπωρηθείς να βρεις θέση να παρκάρεις, στριμώχνεσαι σε ένα τραπεζάκι ασφυκτικά τοποθετημένο ανάμεσα σε άλλα και νιώθεις και χαρούμενος που βρήκες να κάτσεις. Εκνευρίζεσαι με την κάπνα, τη μουσική, το γέλιο της κυρίας στο διπλανό τραπέζι, την αγένεια της σερβιτόρας και βεβαίως τον αδικαιολόγητα υπέρογκο λογαριασμό, που σου δημιουργεί και πάλι τους γνωστούς συνειρμούς για τα πεταμένα ευρώ και τα παιδάκια στο Τζιμπουτί.
Είχες όνειρα. Ω ναι! Ήθελες να παντρευτείς, να κάνεις πολλά παιδάκια και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Τώρα καλόμαθες και ανατριχιάζεις στη σκέψη και μόνο. Κοιτάς και την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι, στην καλύτερη, με πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στον ακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο τα πτυχία που είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager / project manager / ΙΤ specialist. Συμβιβάζεσαι με την κακογουστιά, την αγένεια, την αναξιοκρατία, τη μαζικότητα. Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής και θα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το "Κλικ", το "Νίτρο", το "01", ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαι πανέξυπνος, πανέμορφος, επιτυχημένος, political correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει, φθάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό.
Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανε οι λογής λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νεο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις. μεγάλωσες! "Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager / project manager / ΙΤ specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας", σκέφτεσαι.
"Πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς; Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου; Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή; Πότε θα βρω το χρόνο να διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω, να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα cd που έχω αντιγράψει και να δω όλα τα DVD που έχω συγκεντρώσει από τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;"
Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις. Όλοι έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίσθηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς, αγαπητέ μου, είστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Η ιστορία σάς κλήρωσε κι εσάς μια κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του lifestyle και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης, ανικανοποίητος καταναλωτής».
Το κείμενο, ο συντάκτης του οποίου δεν είναι γνωστός, κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες από e-mail σε e-mail και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ".
Τετάρτη 18 Ιουνίου 2008
ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΕ....GREEKLISH;;;
Το κείμενο που ακολουθεί μου στάλθηκε μέσω mail και ευχαριστώ για αυτό την αποστολέα Ελένη Κ.
"Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.
Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρηπρόταση για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής.
Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως 'τροφή για σκέψη' τα εξής:
1. Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'.
2. Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.
3. Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούνως εξής: 'αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι', 'υι'--->ι','αυ'--->'αβ', 'ευ'--->'εβ'
4. Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.
5. Να καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.
Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ο .ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα (α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ,λ, μ, ν , ξ , ο , π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου').
Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη.
Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες μορφές δυσλεξίας'.Παρακαλώ να το προωθήσετε,ώστε να δείξουμε πως αυτή η προχωρημένηγια αυτούς ιδέα είναι ανθελληνική και θα μας καταστρέψει!!!
Υ.Γ. ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΧΕΝΡΙ ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ: "Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ"
Όχι δε με πιάνει κάποιος ξαφνικός υπερπατριωτισμός.Ούτε μου βγαίνει η διάθεση να εκστομίσω τίποτα εθνικιστικές πατριδοκάπηλες κορώνες...
Κάποιες απορίες μόνο μου προκαλεί το εν λόγω κείμενο...και θέλω να τις παραθέσω
1.Μπορείτε να διανοηθείτε την συγκεκριμένη ανάρτηση με το νέο τρόπο γραφής που προτείνει ο Κύπριος ευρωβουλευτής και τι εντύπωση θα σας προκαλούσε;;
2.Σε μια εποχή που ένας ειδήμων των υπολογιστών,ο Bill Gates, προβλέπει ότι το μέλλον της κωδικοποιήσης στον προγραμματισμό των Η/Υ θα βασίζεται στην ελληνική γλώσσα ακριβώς εξαιτίας της πολυμορφίας της γραφής της,τι αξία μπορούν να έχουν προτάσεις σαν αυτή του Κύπριου ευρωβουλευτή;;
3.Αφού κάνει μια τέτοια πρόταση γιατί δεν την εξελίσσει περισσότερο...π.χ αντικαθιστώντας το ελληνικό με το λατινικό αλφάβητο,τα γνωστά σε όλους μας greeklish;;
Εν κατακλείδι....δεν θέλω να σχολιάσω περισσότερο...άλλωστε όπως είχε πει κάποιος,κάπου κάποτε....
Ποτέ μην λογομαχείς με έναν ηλίθιο...θα σε ρίξει στο επίπεδό του και θα σε κερδίσει λόγω εμπειρίας!!!
"Την απλοποίηση της ελληνικής γραφής ζητά ο κύπριος ευρωβουλευτής Μάριος Ματσάκης, με σχετική εισήγηση που υπέβαλε προς τον υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Δημητρίου. Την πρόταση του κοινοποίησε και στους Έλληνες ευρωβουλευτές.
Ο κ. Ματσάκης προτείνει στον Κύπριο υπουργό τη σύσταση μιας ολιγομελούς επιτροπής γλωσσολόγων, οι οποίοι θα μπορούσαν, εμπεριστατωμένα να ενδιατρίψουν επί του θέματος και να δώσουν μια επιστημονικά έγκυρηπρόταση για τον εκμοντερνισμό/ απλοποίηση της Ελληνικής γραφής.
Στην επιστολή του ο Κύπριος ευρωβουλευτής παραθέτει ως 'τροφή για σκέψη' τα εξής:
1. Να καταργηθούν τα γράμματα 'η' και 'υ' και να αντικατασταθούν από το γράμμα 'ι'.
2. Να καταργηθεί το γράμμα 'ω' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'ο'.
3. Να καταργηθούν οι εξής συνδυασμοί γραμμάτων και να αντικατασταθούνως εξής: 'αι'---> 'ε', 'ει'--->'ι', 'οι--->ι', 'υι'--->ι','αυ'--->'αβ', 'ευ'--->'εβ'
4. Να καταργηθεί η χρήση του 'γγ' και να αντικατασταθεί από το 'γκ'.
5. Να καταργηθεί το τελικό γράμμα 'ς' και να αντικατασταθεί από το γράμμα 'σ'.
Ως αποτέλεσμα των ανωτέρω αλλαγών, αναφέρει ο .ευρωβουλευτής, το Ελληνικό αλφάβητο θα έχει μόνο 21γράμματα (α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ,λ, μ, ν , ξ , ο , π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) και ένα μόνο δίψηφο (το 'ου').
Ο κ. Ματσάκης υποστηρίζει ότι η απλοποίηση της Ελληνικής γραφής καθίσταται αναγκαία μέσα στα πλαίσια μιας τάσης ενωτικής πορείας των γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, μια τέτοια αλλαγή θα καταστήσει την Ελληνική γραφή πιο απλή και πολύ πιο εύχρηστη.
Ιδιαίτερα όσον αφορά την χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και σε σχέση με μεγάλο αριθμό ατόμων που έχουν διάφορες μορφές δυσλεξίας'.Παρακαλώ να το προωθήσετε,ώστε να δείξουμε πως αυτή η προχωρημένηγια αυτούς ιδέα είναι ανθελληνική και θα μας καταστρέψει!!!
Υ.Γ. ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΧΕΝΡΙ ΚΙΣΣΙΓΚΕΡ: "Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι' αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ"
Όχι δε με πιάνει κάποιος ξαφνικός υπερπατριωτισμός.Ούτε μου βγαίνει η διάθεση να εκστομίσω τίποτα εθνικιστικές πατριδοκάπηλες κορώνες...
Κάποιες απορίες μόνο μου προκαλεί το εν λόγω κείμενο...και θέλω να τις παραθέσω
1.Μπορείτε να διανοηθείτε την συγκεκριμένη ανάρτηση με το νέο τρόπο γραφής που προτείνει ο Κύπριος ευρωβουλευτής και τι εντύπωση θα σας προκαλούσε;;
2.Σε μια εποχή που ένας ειδήμων των υπολογιστών,ο Bill Gates, προβλέπει ότι το μέλλον της κωδικοποιήσης στον προγραμματισμό των Η/Υ θα βασίζεται στην ελληνική γλώσσα ακριβώς εξαιτίας της πολυμορφίας της γραφής της,τι αξία μπορούν να έχουν προτάσεις σαν αυτή του Κύπριου ευρωβουλευτή;;
3.Αφού κάνει μια τέτοια πρόταση γιατί δεν την εξελίσσει περισσότερο...π.χ αντικαθιστώντας το ελληνικό με το λατινικό αλφάβητο,τα γνωστά σε όλους μας greeklish;;
Εν κατακλείδι....δεν θέλω να σχολιάσω περισσότερο...άλλωστε όπως είχε πει κάποιος,κάπου κάποτε....
Ποτέ μην λογομαχείς με έναν ηλίθιο...θα σε ρίξει στο επίπεδό του και θα σε κερδίσει λόγω εμπειρίας!!!
Τρίτη 27 Μαΐου 2008
ΣΟΝΕΤΟ Νο 30
Τα χρόνια μου ταξίδια σ’ άγριες θάλασσες
που τέλειωναν με ένα ξωκοίλισμα σε ξέρες
πάντα έμενα να περιμένω άλλες μέρες
να ξαναφτιάξω τις σχεδίες που μου χάλασες
Τα χρόνια μου σε νέφη πέταγμα ανούσιο
μια ήττας μάχη κόντρα στους ανέμους σου
μια προσπάθεια κατευνασμού του μένους σου
φρούδων ελπίδων με έκαναν τον πιο πλούσιο
Tα χρόνια μου είναι ήχοι από μπάντα
Που παίζει μια φάλτσα μουσική
σε μια έρημη σκηνή, σε άθλιο σόλο
Και να που καβατζάρω τα τριάντα
Ψάχνοντας μέση τέλος και αρχή
αναζητώντας στο μισό να βρω το όλο...
Υ.Γ.κι επειδή δεν θεωρώ πως τα καταφέρνω τόσο καλά με τους στίχους,πατήστε το play στην αμέσως επόμενη ανάρτηση για να τα πει καλύτερα ο Π.Θαλασσινός
που τέλειωναν με ένα ξωκοίλισμα σε ξέρες
πάντα έμενα να περιμένω άλλες μέρες
να ξαναφτιάξω τις σχεδίες που μου χάλασες
Τα χρόνια μου σε νέφη πέταγμα ανούσιο
μια ήττας μάχη κόντρα στους ανέμους σου
μια προσπάθεια κατευνασμού του μένους σου
φρούδων ελπίδων με έκαναν τον πιο πλούσιο
Tα χρόνια μου είναι ήχοι από μπάντα
Που παίζει μια φάλτσα μουσική
σε μια έρημη σκηνή, σε άθλιο σόλο
Και να που καβατζάρω τα τριάντα
Ψάχνοντας μέση τέλος και αρχή
αναζητώντας στο μισό να βρω το όλο...
Υ.Γ.κι επειδή δεν θεωρώ πως τα καταφέρνω τόσο καλά με τους στίχους,πατήστε το play στην αμέσως επόμενη ανάρτηση για να τα πει καλύτερα ο Π.Θαλασσινός
Δευτέρα 19 Μαΐου 2008
ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ,ΑΝΟΙΧΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ...
Πολλές φορές πράγματα που σου συμβαίνουν άλλοτε σημαντικά, άλλοτε λιγότερο ουσιώδη,το μυαλό τα κλειδώνει σε κάποιο μέρος,τα αποθηκεύει σαν σε ένα εξωτερικό σκληρό δίσκο,προστατεύοντάς τα με κάποιου είδους κωδικό.Μάλλον γιατί έτσι απελευθερώνει περισσότερο χώρο στη μνήμη,χωρίς να διαγράφει παλιές αναμνήσεις,που μπορεί να αποδειχτούν χρήσιμες στο μέλλον.Για να ανοίξουν λοιπόν αυτά τα αποθηκευμένα αρχεία χρειάζεται ένας κωδικός,που μπορεί να είναι μια λέξη,μια φράση, ένα περιστατικό....ανάλογα κατά περίσταση.
Εξηγούμαι...πριν από λίγες ώρες,από τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανάρτηση, έχω μια συζήτηση για το πόσο τυχερός συνήθως είμαι σε κληρώσεις,στριψίματα κερμάτων κλπ...Έπειτα κατευθύνομαι προς το μετρό με τον συνομιλητή μου εγώ για Αγ.Αντώνιο, ο συνομιλητής μου για Αγ.Δημήτριο.Το δικό μου μετρό θα έκανε 4 λετπά να έρθει,το δικό του 2΄.Μου λέει λοιπόν....είδες που είπες πως συνήθως είσαι τυχερός...το δικό μου μετρό θα έρθει πιο γρήγορα...Αυτό ήταν,η φράση-κλειδί...
Ήταν στα 1998-1999 κάπου εκεί.Ανηφόριζα την Χ.Τρικούπη στο δρόμο για τον καθιερωμένο φοιτητικό καφέ στα Εξάρχεια.Ξαφνικά από το πουθενά ένα χέρι μου φράζει το δρόμο προτείνοντάς μου μια ξενόγλωσση εφημερίδα,σε κοκκινοκίτρινους χρωματισμούς.Σταματώ,του εξηγώ στα αγγλικά πως δεν καταλαβαίνω τι μου λέει και εκείνος βλέποντας πως δεν μπορεί να με πείσει να συνεισφέρω οικονομικά στην κουρδική οργάνωση που εκπροσωπούσε μου "απελευθέρωνει" το δρόμο.Έτσι το περιστατικό αυτό με καθυστέρησε περί τα 20-25 δευτερόλεπτα...
Συνέχισα να περπατώ προς την πλατεία όταν ενας δυνατός θόρυβος μου τράβηξε την προσοχή....ένα αυτοκίνητο αφού χτύπησε στο κράσπεδο του πεζοδρομίου καρφώθηκε στη γωνία Χ.Τρικούπη και Βαλτετσίου,2 στενά πανω από κει που βρισκόμουν.
Τις επόμενες μέρες πολλές φορές χρονομετρούσα τη διαδρομή από το σημείο που σταμάτησα μέχρι τη διασταύρωση του ατυχήματος.Ανάλογα με το ρυθμό του βαδίσματος την έκανα από 18 έως 30 δευτερόλπετα.Μέσος όρος....24 δευτερόλεπτα.
Κάποιες φορές μια καθυστέρηση μπορεί να είναι και αποκύημα τύχης λοιπόν...μικρό μου πόνυ,κατά την προσφιλη σου έκφραση...Πάντως προσωπικά ευχαριστώ που ανέσυρες έστω και άθελά σου τούτη την ανάμνηση από τα χρονοντούλαπα της μνήμης μου...
Εξηγούμαι...πριν από λίγες ώρες,από τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανάρτηση, έχω μια συζήτηση για το πόσο τυχερός συνήθως είμαι σε κληρώσεις,στριψίματα κερμάτων κλπ...Έπειτα κατευθύνομαι προς το μετρό με τον συνομιλητή μου εγώ για Αγ.Αντώνιο, ο συνομιλητής μου για Αγ.Δημήτριο.Το δικό μου μετρό θα έκανε 4 λετπά να έρθει,το δικό του 2΄.Μου λέει λοιπόν....είδες που είπες πως συνήθως είσαι τυχερός...το δικό μου μετρό θα έρθει πιο γρήγορα...Αυτό ήταν,η φράση-κλειδί...
Ήταν στα 1998-1999 κάπου εκεί.Ανηφόριζα την Χ.Τρικούπη στο δρόμο για τον καθιερωμένο φοιτητικό καφέ στα Εξάρχεια.Ξαφνικά από το πουθενά ένα χέρι μου φράζει το δρόμο προτείνοντάς μου μια ξενόγλωσση εφημερίδα,σε κοκκινοκίτρινους χρωματισμούς.Σταματώ,του εξηγώ στα αγγλικά πως δεν καταλαβαίνω τι μου λέει και εκείνος βλέποντας πως δεν μπορεί να με πείσει να συνεισφέρω οικονομικά στην κουρδική οργάνωση που εκπροσωπούσε μου "απελευθέρωνει" το δρόμο.Έτσι το περιστατικό αυτό με καθυστέρησε περί τα 20-25 δευτερόλεπτα...
Συνέχισα να περπατώ προς την πλατεία όταν ενας δυνατός θόρυβος μου τράβηξε την προσοχή....ένα αυτοκίνητο αφού χτύπησε στο κράσπεδο του πεζοδρομίου καρφώθηκε στη γωνία Χ.Τρικούπη και Βαλτετσίου,2 στενά πανω από κει που βρισκόμουν.
Τις επόμενες μέρες πολλές φορές χρονομετρούσα τη διαδρομή από το σημείο που σταμάτησα μέχρι τη διασταύρωση του ατυχήματος.Ανάλογα με το ρυθμό του βαδίσματος την έκανα από 18 έως 30 δευτερόλπετα.Μέσος όρος....24 δευτερόλεπτα.
Κάποιες φορές μια καθυστέρηση μπορεί να είναι και αποκύημα τύχης λοιπόν...μικρό μου πόνυ,κατά την προσφιλη σου έκφραση...Πάντως προσωπικά ευχαριστώ που ανέσυρες έστω και άθελά σου τούτη την ανάμνηση από τα χρονοντούλαπα της μνήμης μου...
Πέμπτη 1 Μαΐου 2008
Η ΖΩΗ...ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Αμέτρητες φορές έχω παρομοιάσει τη ζωή με ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.Και αμέτρητες φορές αντίστοιχα "μου την έχουν πει" κατά το κοινώς λεγόμενο για αυτό.Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου προπαθώ να μου εξηγήσω γιατί μπορώ να ανάγω ό,τι σχεδόν μου συμβαίνει σε φάση από ποδοσφαιρικό αγώνα...Κλασσικός τύπος θα πει κανείς....κολλημένος με τη μπάλα...!
Κι όμως στιγμές σαν τις αποψινές έρχονται να προσφέρουν απαντήσεις στο προαναφερθέν ερώτημα...Ημιτελικός Champions League,
Chelsea - Liverpool.Το σκορ 1-1 και το παιχνίδι οδηγείται σε παράταση.8 λεπτά μετά την έναρξη του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης η Chelsea κερδίζει πέναλτυ και την εκτέλεση αναλαμβάνει ο F.Lampard.Σκοράρει,δίνει το προβάδισμα στην ομάδα του και ξεσπά σε λυγμούς....
Όχι...δεν ήταν λυγμοί χαράς ή λύπης...Ήταν λυγμοί λύτρωσης,μιας και ο εν λόγω ποδοσφαιριστής λίγες μέρες πριν βίωσε το δράμα της απώλειας του πιο αγαπημένου του προσώπου,της μητέρας του.Ήταν λυγμοί λύτρωσης και απελευθέρωσης από το τεράστιο δράμα της απώλειας.Ένα δράμα όμως που δε στάθηκε ικανό να σταματήσει τους ρυθμούς της ζωής του.Δεν έκατσε λόγου χάρη σπίτι του ο άνθρωπος να κλαίει,να πίνει,να αναστενάζει...Πήγε στο γήπεδο κι έκανε αυτό που ξέρει.Ας σημειωθεί, για όσυς δεν είναι σχετικοί με το άθλημα, ότι για να αναλάβει κανείς το βάρος της ευθύνης της εκ΄τελεσης ενός τόσου κρίσμου πέναλτυ,πρέπει να το...λέει η καρδιά του.Όπως λένε άλλωστε το ποδόσφαιρο ξεχωρίζει τα παιδιά από τους άντρες...
Δεν είμαι οπαδός της Chelsea,ούτε καν τη συμπαθώ.Το αντίθετο.Όμως λιγα δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεση έλεγα μέσα μου"βάλτο...βάλτο ρε γαμώτο,το έχεις ανάγκη,το αξίζεις".
Και το άξιζε γιατί έδειχνε το δρόμο του μαχητή,του ανθρώπου που όσο και αν του παέι κόντρα η ζωή,δεν το βάζει κάτω,στέκεται απέναντί της κόντρα στον καιρό.Γιατί τελικά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μπορείς αν θες να βγάλεις συμπεράσματα για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζεις τη ζωή,και στα καλά αλλά και στα κακά της.Άλλωστε και αν ακόμα χάσεις σε ένα παιχνίδι....το πρωτάθλημα κρίνεται στο τέλος,τότε μπορείς να κάνεις τον απολογισμό σου...
Υ.Γ:Στα πλαίσια της εργατικής πρωτομαγιάς δεν θα υπάρξει ανάρτηση αύριο.
Για το λόγο αυτό εύχομαι και διαδικτυακά στον φίλο,σύγγαβρο και συνblogger Γιάννη(www.menoiazei.blogspot.com) ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τα γενέθλιά του(1/5).Πολλές ευχές για χαρά,ευτυχία καλοτυχία και εμπνευσμένες αναρτήσεις(αυτό το τελευταίο το ευχήθηκε και ο D.A.G.D.A.)
Πέμπτη 17 Απριλίου 2008
ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ...ΛΟΓΟ
Τις τελευταίες μέρες το blog πάσχει από μια θεματική στειρότητα.Ίσως να φταίει η ίδια η επικαιρότητα που αναλώνεται σε αδιάφορα αναμασήματα των ίδιων θεμάτων.Ίσως φταίω κι εγώ που λόγω σχετικού φόρτου εργασίας εν όψει και των πασχαλινών διακοπών δεν ασχολούμαι πια ιδιάιτερα μαζί της...Πάντως σήμερα με συγκλόνισε η εξής σύμπτωση:το πρωί η ΕΤ1(αν θυμάμαι καλά)πρόβαλλε μια εκπομπή-αφιέρωμα για το πότε θα συμβεί το τέλος του κόσμου,η ημέρα της Κρίσεως.Παράλληλα το βράδυ η ΝΕΤ προβάλλει τη στιμγή της συγγραφής της παρούσας ανάρτησης την ταινία "ARMAGEDDON" που αναφέρεται επίσης στην ενδεχόμενη καταστροφή του πλανήτη εξαιτίας της σύγκρουσής του με έναν αστεροειδή(παρεπιπτόντως αυτή η Liv Tyler είναι θεάάάάάά!!!!!
Όχι δεν θέλω να αναφερθώ σε θεωρίες συνομωσίας ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο....Απλά μου προέκυψε ένα ερώτημα...
Έστω πως μαθαίνετε πως η καταστροφή της Γης πρόκειται να συμβεί αύριο...πώς θα θέλατε να περάσετε τις τελευταίες 24 ώρες της ζωής σας;;;
Περιμένω με αγωνία τις απαντήσεις σας μέσω σχολίων και κρατώ για τον εαυτό μου το δικαίωμα να απαντήσω τελευταίος με μελλοντική ανάρτηση....
Υ.Γ.1Μην περιοριστείτε μόνο σε μια δραστηριότητα,φτιαξτε κάτι σαν προγραμμα ημέρας
Υ.Γ2 Μην βιαστείτε να απαντήσετε....
Όχι δεν θέλω να αναφερθώ σε θεωρίες συνομωσίας ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο....Απλά μου προέκυψε ένα ερώτημα...
Έστω πως μαθαίνετε πως η καταστροφή της Γης πρόκειται να συμβεί αύριο...πώς θα θέλατε να περάσετε τις τελευταίες 24 ώρες της ζωής σας;;;
Περιμένω με αγωνία τις απαντήσεις σας μέσω σχολίων και κρατώ για τον εαυτό μου το δικαίωμα να απαντήσω τελευταίος με μελλοντική ανάρτηση....
Υ.Γ.1Μην περιοριστείτε μόνο σε μια δραστηριότητα,φτιαξτε κάτι σαν προγραμμα ημέρας
Υ.Γ2 Μην βιαστείτε να απαντήσετε....
Τρίτη 18 Μαρτίου 2008
ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ....
Αυτό το ποίημα γράφτηκε από μια έφηβη στην Ιταλία,που πάσχει από καρκίνο.Στους έντονους και εντατικούς ρυθμούς ζωής που όλοι αναγκαζόμαστε να ζούμε καμιά φορά ξεχνάμε τα πραγματικά ουσιώδη πράγματα.Ευχαριστώ την Αγγελική Σ. για τη συγκίνηση που μου προσέφερε στέλνοντάς μου το σχετικό mail...
ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ
Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν;
Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;
Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας;
Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;
Χαμήλωσε ταχύτητα Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Ο χρόνος είναι λίγος
Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα
Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;
Όταν ρωτάς κάποιον “τι κάνεις”
ακούς ποτέ σου την απάντηση;
Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γη;
Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας;
Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα;
Χαμήλωσε ταχύτητα Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Ο χρόνος είναι λίγος
Η μουσική δεν θα διαρκέσει για πάντα
Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα;
Όταν ρωτάς κάποιον “τι κάνεις”
ακούς ποτέ σου την απάντηση;
Στο τέλος της ημέρας
ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου
με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου;
Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.
Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα
Είπες ποτέ στο παιδί σου
«θα το κάνουμε αύριο»
χωρίς να προσέξεις μέσα στη βιασύνη σου
την απογοήτευσή του;
Έχεις χάσει ποτέ σου
έναν καλό φίλο
μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες το χρόνο
να του τηλεφωνήσεις
Καλά θα κάνεις να κόψεις ταχύτητα.
Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος.
Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα.
Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη τη μέρα
Είναι σα να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ…
Και που το πέταξες
Η ζωή δεν είναι μια κούρσα ταχύτητας
Ζήσε χαλαρά.
Άκου τη μουσική
Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008
ΟΥΡΛΙΑΞΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ
Πόσες φορές θυμάμαι ήθελα να πω κάτι και το κατάπινα.Πόσες φορές ένιωθα κάτι σαν αόρατη ύπαρξη να μου κρατάει τα χαλινάρια,να μη με αφήνει να΄"καλπάσω" ελεύθερα στα φανταστικά λειβάδια της έκφρασης, να με κάνει να νιώθω σαν γερασμένο άλογο δεμένο σε ένα πάσσαλο...
Κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και τον έφτυνα,ήθελα να ξεράσω τη χολή όλων αυτών των απαγορεύσεων,των φραγμάτων,των εμποδίων....Πρώτα ο οικογενειακός,έπειτα ο σχολικός τέλος ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός μου έβαζαν ένα φανταστικό φιμωτρο το οποίο πάντα είχαν την απίτηση να καλύπτω με ένα πλατύτατο όσο και ψεύτικο χαμόγελο.
Έβλεπα παντού γύρω μου καλοκουρδιμένα στρατιωτάκια να δέχονται πειθήνια τα όσα επέβαλλαν άλλοι και να το απολαμβάνουν και από πάνω.Έτσι κι εγώ υποτασσόμουν μέσα στην στρατιωτική παράταξη που μπορεί να άλλαζε σύνθεση ανάλογα με τις εποχές,ποτέ όμως στόχους και διαταγές.
Κάποια στιγμή βιδώθηκα, όλη αυτή η χολή που μου ερχόταν στο στόμα και υπομονετικά την γύριζα στο στομάχι μου καταπίνοντας την,βρήκε δίεξοδο.Άρχισα να μιλάω όπως θέλω,να ντύνομαι όπως θέλω,να κουρεύομαι όπως θέλω.Μίλούσα σε όποιους ήθελα και όπως ήθελα,χωρίς να δίνω δεκάρα τσακιστή για το τι θα πουν για μένα.Έκανα έτσι μια σημαντική ανακάλυψη....Δε με ένοιαζε τι λέγανε οι άλλοι για μένα αρκεί που τα είχα καλά με τον εαυτό μου.
Ο δρόμος δεν ήταν εύκολος και ακόμα δεν είναι.Η ελευθερία στην έκφρασή μου ξεκίνησε πρώτα με γραπτά κείμενα καθώς με αυτά δεν αντιμετώπιζα τα καχύποπτα ή και γεμάτα λοιδωρία μάτια των απέναντι.Ακόμα και σήμερα εκφράζομαι ανετότερα γραπτά παρά προφορικά.Άλλωστε το είπα και πριν...ο δρόμος δεν είναι διόλου εύκολος...μοιάζει με κακοτράχαλο μονοπάτι που σε κ΄΄αθε του λακκούβα μετράω απώλειες στις αποσκευές μου.Απώλειες συναισθηματικές,φιλικές,επαγγελματικές,οικονομικές και άλλων ειδών.Δεν μετανιώνω.Νιώθω σαν επιβάτης αερόστατου που για να πετάξει ψηλότερα και να μην γκρεμοτσακιστεί στα βράχια, πρέπει άμεσα και βίαια να αποκόψει όλα τα περιττά βάρη του αερόστατου...
Γιατί τελικά κατάλαβα πως όσοι δεν μπορούσαν να δεχτούν όσα έλεγα κι έγραφα,όσοι στράβωναν από την πολλές φορές αντισυμβατική συμπεριφορά μου και δεν έμπαιναν στον κόπο να μου εξηγήσουν το γιατί,απλά στράβωναν ήταν οι λιγότερο σημαντικοί,το απόβαρο....
Ακόμα περπατώ σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο,μέρα με τη μέρα,μέτρο με το μέτρο.Θα χαρώ να βρώ συνοδοιπόρους όλους εσάς που βρίσκσεστε στην ίδια ή παρόμοια κατάσταση.Μη φωνάζετε αυτό που θέλετε απλά...Ουρλιαξτε το!!Άλλωστε ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος,που κάποιοι λατρεύουν ως Χριστό είχε πει..."Αλλοίμονό σας όταν όλοι οι άνθρωποι μιλούν κολακευτικά για σας...."
Βιτρούβιος
Ευχαριστώ τον Βιτρούβιο για το ότι μου επέτρεψε,όντας(θέλω να πιστεύω)συνόδοιπόρος του να αναρτήσω το κείμενό του σεβόμενος σε κάθε περίπτωση την ανωνυμία του.... Δημήτρης Κ.
Κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και τον έφτυνα,ήθελα να ξεράσω τη χολή όλων αυτών των απαγορεύσεων,των φραγμάτων,των εμποδίων....Πρώτα ο οικογενειακός,έπειτα ο σχολικός τέλος ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός μου έβαζαν ένα φανταστικό φιμωτρο το οποίο πάντα είχαν την απίτηση να καλύπτω με ένα πλατύτατο όσο και ψεύτικο χαμόγελο.
Έβλεπα παντού γύρω μου καλοκουρδιμένα στρατιωτάκια να δέχονται πειθήνια τα όσα επέβαλλαν άλλοι και να το απολαμβάνουν και από πάνω.Έτσι κι εγώ υποτασσόμουν μέσα στην στρατιωτική παράταξη που μπορεί να άλλαζε σύνθεση ανάλογα με τις εποχές,ποτέ όμως στόχους και διαταγές.
Κάποια στιγμή βιδώθηκα, όλη αυτή η χολή που μου ερχόταν στο στόμα και υπομονετικά την γύριζα στο στομάχι μου καταπίνοντας την,βρήκε δίεξοδο.Άρχισα να μιλάω όπως θέλω,να ντύνομαι όπως θέλω,να κουρεύομαι όπως θέλω.Μίλούσα σε όποιους ήθελα και όπως ήθελα,χωρίς να δίνω δεκάρα τσακιστή για το τι θα πουν για μένα.Έκανα έτσι μια σημαντική ανακάλυψη....Δε με ένοιαζε τι λέγανε οι άλλοι για μένα αρκεί που τα είχα καλά με τον εαυτό μου.
Ο δρόμος δεν ήταν εύκολος και ακόμα δεν είναι.Η ελευθερία στην έκφρασή μου ξεκίνησε πρώτα με γραπτά κείμενα καθώς με αυτά δεν αντιμετώπιζα τα καχύποπτα ή και γεμάτα λοιδωρία μάτια των απέναντι.Ακόμα και σήμερα εκφράζομαι ανετότερα γραπτά παρά προφορικά.Άλλωστε το είπα και πριν...ο δρόμος δεν είναι διόλου εύκολος...μοιάζει με κακοτράχαλο μονοπάτι που σε κ΄΄αθε του λακκούβα μετράω απώλειες στις αποσκευές μου.Απώλειες συναισθηματικές,φιλικές,επαγγελματικές,οικονομικές και άλλων ειδών.Δεν μετανιώνω.Νιώθω σαν επιβάτης αερόστατου που για να πετάξει ψηλότερα και να μην γκρεμοτσακιστεί στα βράχια, πρέπει άμεσα και βίαια να αποκόψει όλα τα περιττά βάρη του αερόστατου...
Γιατί τελικά κατάλαβα πως όσοι δεν μπορούσαν να δεχτούν όσα έλεγα κι έγραφα,όσοι στράβωναν από την πολλές φορές αντισυμβατική συμπεριφορά μου και δεν έμπαιναν στον κόπο να μου εξηγήσουν το γιατί,απλά στράβωναν ήταν οι λιγότερο σημαντικοί,το απόβαρο....
Ακόμα περπατώ σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο,μέρα με τη μέρα,μέτρο με το μέτρο.Θα χαρώ να βρώ συνοδοιπόρους όλους εσάς που βρίσκσεστε στην ίδια ή παρόμοια κατάσταση.Μη φωνάζετε αυτό που θέλετε απλά...Ουρλιαξτε το!!Άλλωστε ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος,που κάποιοι λατρεύουν ως Χριστό είχε πει..."Αλλοίμονό σας όταν όλοι οι άνθρωποι μιλούν κολακευτικά για σας...."
Βιτρούβιος
Ευχαριστώ τον Βιτρούβιο για το ότι μου επέτρεψε,όντας(θέλω να πιστεύω)συνόδοιπόρος του να αναρτήσω το κείμενό του σεβόμενος σε κάθε περίπτωση την ανωνυμία του.... Δημήτρης Κ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)